مخفیانه

2011-12-24T18:48:00.000+03:30

چِل مِلان

خیلی شبیه زنی شدم که پنج سال پیش بودم. از لحاظ عشقی عرض می‌فرمایم. جوری که دوستش دارم خیلی شبیه جوری‌ست که پنج شش سال پیش تجربه کرده بودم. فرقش فقط این است که حالا ترسوتر از پنج سال پیشم. می‌دانم جریان بالاخره من را می‌برد اما به جریانی که می‌خواهد من را با خودش ببرد آگاهم یا خیال می‌کنم که آگاهم. ته دلم فکر می‌کنم نه نمی‌تواند زندگانی انقدر خوب باشد یا خوب بماند. همین گاهی سردم می‌کند اما اغلب آن‌جوری هستم که با همه‌جات همه‌جای یکی را دوست داری. که باهاش مهربانی. خیلی مهربانی.

گاهی کنارم خوابش برده و من خوابم نمی‌برد، بعد فکر می‌کنم چه‌طوری رسیدم این‌جا؟ او چه‌طوری این‌همه به من نزدیک شد؟ چه‌طوری اگر هرشب نه، یک‌شب درمیان کنارش می‌خوابم؟ این پروسه‌ی عزیز شدن یکی برای خودم را یک‌جایی همیشه گم می‌‌کنم. به خودم می‌آیم می‌بینم یکی برایم خیلی عزیز شده. از هیچی می‌رسد به خیلی عزیز. می‌بینم هر روز توی زندگیم هست. چپانده شده توی دلم. توی زندگی روزمره‌م.

می‌آید خانه‌م، می‌رود از کشویی که می‌داند کدام کشو است، حوله برمی‌دارد، دوش می‌گیرد. می‌رود آشپزخانه غذا درست می‌کند، صدبار در یخچال را باز می‌کند، می‌بندد. آشغال‌ها را یادش می‌ماند که ببرد پایین. با هم‌خانه‌هام معاشرت می‌کند، می‌آیم می‌بینم نشستند دارند با هم فیلم می‌بینند. بی‌من. رادیویی که من گوش می‌کنم را عوض می‌کند که این را گوش نده آن را گوش بده. بغلم می‌کند، شمع درمی‌آورد از کشوی پاتختی. روشن می‌کند. لپ‌تاپم را خاموش می‌کند. ساعت می‌گذارد که بیدار شویم و من می‌بینم که همه‌جا‌ هست.

آدم وقتی غربتی است زندگی‌ش خیلی سریع با دوست‌پسرش/ دخترش گره می‌خورد. او می‌شود خانواده‌ی آدم. هر روز از هم می‌پرسیم چی خوردی؟ چی می‌خوری؟ چه‌کار می‌کنی؟ کجا می‌ری؟ این‌کار را کردی؟ آن‌کار را کردی؟ این را دیدی؟ آن‌جا رفتی؟ غرق و قاتی همدیگر.

یک‌بار گفتم ما توی هفته اقلن چهار شب پیش هم می‌خوابیم. این اولین‌بار توی زندگی من است که چهار شبم را می‌دانم که پیش تو هستم و تو پیش من هستی...

گفت برای او کم و معمولی‌ست و وا! باید همین باشد. او فکر می‌کرد ما داریم یواش می‌رویم، من فکر می‌کردم ما داریم تند می‌رویم. تمپوی ثابت معاشرت برای من تند و برای او کند است. یک آزمایشی بود که یک دستتان را بگیرید زیر آب سرد و یک دستتان را زیر آب گرم و بعد دو تا دست را در آبی با یک دما فرو ببرید، بعد می‌بینید که یک دستتان می‌گوید آب سرد است آن یکی می‌گوید گرم است. یادم هست که این کار را کردم و این اولین نسبی‌گرایی عمرم بود. الان در مودهای همه‌چیز یک چیز است و یک چیز همه چیز است هستم. بی‌ربط یاد این افتادم.

اما درباره‌ی او، اگر دوشب پشت سر هم پیشم نباشد احساس می‌کنم یک چیزی کم است. یک‌وقت‌هایی که باید خیلی کار کنم، کارم که تمام می‌شود ساعت چهار صبح می‌روم خانه‌ش. کلید در پایین را می‌گذارد زیر سنگ جلوی گلدان و کلید بالا را می‌گذارد توی صندوق پست. برمی‌دارم می‌روم پاورچین پاورچین توی اتاقش. می‌روم زیر پتو و هوا دارد روشن می‌شود که خوابم می‌برد. سه چهار ساعت بعد او بیدار است و انقدر رژه می‌رود تا من هم بیدار شوم.

گاهی برعکس. شبِ دوست‌پسرهاش است و می‌روند آبجوخوری و من کلید را می‌گذارم پشت حلقه گل‌هایی که روی در خانه‌مان است، بعد گرومب گرومب می‌آید خانه، من لب تخت خوابیدم، با کونش من را هل می‌دهد که قل بخور قل بخور. چاپ چاپ! من با حداقل کلمات و حداکثر مممم باهاش حرف می‌زنم. لیز می‌خورم آن‌ور تخت و یادم نمی‌آید که کی خوابم برد. بیدار می‌شوم و نق می‌زند که آی سرم. آی فلان آی بیسار. من دیگه آبجو نمی‌خورم و این تصمیم تمام یکشنبه صبح‌هاست. دوشنبه شب معمولن نشستیم یک جایی و می‌گوید که حالا یک آبجوی کوچک اشکال ندارد و ما می‌خندیم. همه می‌دانند که او یکشنبه‌ها همیشه تصمیم می‌گیرد که دیگر آبجو نخورد و این تصمیم تا پایان هنگ‌اور عمر می‌کند صرفن.

گاهی فکر می‌کنم که چی شد که آخه این‌طوری شد؟ بعد فکر می‌کنم خب خوب شد که این‌طوری شد. چه‌کار داری چی شد که این‌طوری شد؟ آدم باید یکی را داشته باشد که خیلی دوستش داشته باشد که او هم آدم را خیلی دوست داشته باشد و آدم در کمال آرامش با او عاشقی‌های نرم و ملو بکند. پس بیست سالگی برای چی دارد تمام می‌شود؟

مثل کوآلا می‌روم بغلش. سفت فشارش می‌دهم. خفه‌ش می‌کنم. می‌خندد. صدای گودزیلا درمی‌آورم بیشتر خفه‌ش می‌کنم. ادعا می‌کند که کر شده. بر همگان واضح و مبرهن است که کر نشده و صرفن کولی است. بنابراین توی گوشش را یک‌جوری ماچ می‌کنم که سوت بزند. که وقتی می‌گوید کر شده واقعن کر بشود. یک فن کشتی بهم می‌زند می‌نشیند روی شکمم. من جیغ بنفش می‌کشم... دوازده‌سالمان است.

همانا که با هم چِل مِلانیم و چل مِلانی از اجسام در آینه به شما نزدیک‌تر است.

2011-10-18T15:23:00.001+03:30

اعترافات

اواخری که توی ایران بودم، یک جو زدگی‌ای بهم حاکم شده بود که توی یک رابطه‌ی گشاد بودم. گشاد یعنی موازی. خیلی هم احساس باحالی و درستی و خوب کردم و این‌ها می‌کردم. آدم از افراط رنج می‌برد گاهی. قبل از آن توی یک رابطه‌ی متعهد کامل بودم برای سه سال. از آن رابطه که بیرون آمده بودم می‌خواستم حد و حدود خودم را وسیع کنم به زعم خودم. از طرف اشتباهی افتاده بودم. گمانم میانه‌ی راه دوزاری‌م افتاده بود دیگر اما یک موقعیت‌هایی هست که آدم صدای موسیقی را بلندتر می‌کند وقتی یکی دارد صداش می‌زند چون آدم "نمی‌خواهد" بشنود. من هم تا ته صدای موسیقی مغز و ملاجم را زیاد کردم.

تا تهش یا لااقل تا تهی که خودم برایش مجسم کرده بودم،‌ رفتم. بعد یک‌جایی بالاخره موسیقی تمام شد. دیدم گوش‌هام دارد از صدای بلند، سوت می‌کشد. یک مدتی هم به نقاهت سوتی گذشت تا شد الان.

الان خوبم. گمانم از افراط درآمدم. کاری را دارم نمی‌کنم که من نیستم. به عقب که نگاه می‌کنم احساس می‌کنم توی تله‌ی احمقانه‌ای افتادم که خودم برای خودم درست کردم. متریال آن رابطه‌ای که خودم را تویش قرار داده بودم، نبودم. من آدم عشقیِ نرمالویِ تمامیت‌خواهِ تصاحبی هستم. آدم این نیستم که توی یک رختخوابی بخوابم بعد پاشوم بروم که عین خیالم نباشد.

عشق و عاشقی و تصاحب و این‌ها همه با رختخواب قاتی می‌شود. آدم سوا کردن این‌ها نبودم اما اگر می‌خواستم توی آن رابطه دوام بیاورم باید همه‌ش را جدا می‌کردم. نکردم و نماندم و نشدیم با هم.

این اداها چی بود درآوردم؟ نمی‌دانم. یعنی بارها فکر کردم که آخر آن چه کاری بود؟ چه فکری کرده بودم؟ واقعیت این است که اصلن فکر نکرده بودم. به دیوانگی‌ای نسبتش می‌دهم که دوران بعد از جدایی بهم دست داده بود. آدم همیشه دچار یک روحیه‌ی غریبی می‌شود. می‌خواهی از پوست خودت دربیایی. احساس مظلومیت ناشی از جدایی آدم را دچار یک حملاتی می‌کند که می‌خواهی ثابت کنی که آن بره‌ی مظلوم فلانی که توی رابطه‌ی قبلی بودی، نیستی و خیلی گرگی و خیلی خفنی و جیغ بنفشی اصلن.

حالا می‌دانم که آن موقع در شناخت خودم اشتباه محاسباتی کردم. خیلی جای غلطی بودم. یک سال گذشت تا بتوانم چنین چیزی را با صدای بلند به خودم حتی بگویم.

جدای از خودم، درباره روابط گشاد و موازی این‌طوری فکر می‌کنم که طولانی‌مدتش را نمی‌فهمم. برای یک دیوانگی‌های مقطعی شاید خیلی هم تجربه جالب و ارزنده و لازمی باشد و حد و حدود آدم را برای خودش معلوم کند اما این‌که لایف‌استایل باشد، نه. برای من نه. تنشی که به من دست می‌دهد از قرار گرفتن در این موقعیت چنان زیاد است که کاربری مثبت نظام رابطه‌م را از من می‌گیرد. یعنی دیگر اصلن آن چیزی نیست که باید باشد.

البته نمی‌توانم این را هم نگویم که تجربه‌ی این شرایط یک کیفیتی را هم برایم ایجاد کرد که قبلن نداشتم. آستانه صبرم را بالا برد. مرا رئالیست کرد توی عشق و عاشقی. دیدم همچین مالی هم نیستیم. یک روز یکی را دوست داری و فرداش می‌توانی ولش کنی و آن منظومه‌هایی که درباره عشق و فلان هست، همه کشک است. حالا همه که نه اما از درصد بالایی کشک برخوردار است.

حالا مثلن یک چیزی که می‌دانم این است که این‌طوری نیست که یکی باشد و همه‌چیز آدم بشود. بسیاری از آدم‌ها که با معیارها و استانداردهای آدم می‌توانند جور دربیایند و بالقوه می‌توانند پارتنر آدم شوند و چه بسا کار کند. طبعن دایره‌ی آزمایشاتم وسیع نیست آن‌قدر. طبعن می‌توانم مثل حالا که دارم می‌نویسم قبلن اشتباه کردم، چند وقت دیگر بیایم بگویم الان اشتباه کردم.

یک چیزی که می‌دانم این است که آدم باید دقیقن به آن کسی که تویش دارد می‌گوید نه! گوش کند. آن کسی که توی آدم است و می‌گوید نه و دارد از یک رفتاری ناراحت می‌شود، حق دارد. شاید هم حق ندارد اما خب توی آدم است دیگر. نمی‌توانی که بکشیش. نمی‌توانی که یک عمر نادیده‌ش بگیری. دمبش از یک جایی بالاخره می‌زند بیرون وقتی نادیده‌ش می‌گیری.

شخصن فکر می‌کنم باید آدم خیلی خودش باشد. حتی اگر خودش به قول فرنگی ها "ساکس" یا به قول خودمان خودش خیلی بی‌مزه و بی‌باحالیت باشد. الدفشن باشد. توان قرار گرفتن توی شرایط خفن را نداشته باشد. آدمیزاد باید به خودش وفادار بماند. گمانم این‌طوری می‌شود سالم زندگی کرد و در نهایت از قرار گرفتن توی هر شرایطی احساس خوبی پیدا کرد.

2011-10-11T15:15:00.000+03:30

Being in love rocks/sucks

گاهی همین‌طور که نشستیم با هم حرف می‌زنیم به موازات توی کله‌م حرف‌هامان را به فارسی ترجمه می‌کنم، بعد بقرآن خیلی جوادیم به فارسی. خیلی. اصلن آدم دوست دارد مستقیم برود بالا بیاورد از بس عجیجم عشلم ایم. مثلن به من می‌گوید تو گربه‌ی من استی. بیا خرخر کن تو گردنم. بعد من می‌گم باچه (ب میم). خرخر. خیلی فجیع است. ولی وقتی به فارسی فکر نمی‌کنم خیلی هم رمانتیک و خوب و مناسب است. این را همین‌جا نگه دارید.

یک دوستی دارم که با هم توی کافه کار می‌کنیم. ترک است. دوست‌دخترش توی ترکیه‌ست و او این‌جاست. شش ماه است دختر را ندیده. حتی با هم اسکایپ هم نمی‌کنند چون مامان بابای دختر نمی‌گذارند. با هم همکار بودند در یک معدن. حالا دختر آن‌جاست. این این‌جا. عاشقش است. بعد از این‌آدم‌هایی که وفادار به تمام معنا. هیچ قیقاجی نرفته و نمی‌رود واقعن. خوش‌تیپ و جذاب هم هست. بارها دیدم که دخترها توی کافه بهش گیر می‌دهند و این سفت ایستاده که دختره را دوست دارم و آدم یا یک کاری را می‌کند یا نمی‌کند. حالا که با او هستم، نمی‌پرم.

یک شب بعد از کار نشسته بودیم، نشسته بودیم که نه، در واقع غش کرده بودیم. می‌گفت نمی‌دانم این همه جا، این همه آدم، من این دختر را بالای یک کو‌ه شناختم. این همه دختر این‌جا که من می‌توانم بشناسم و باهاشان خوشحال باشم. چرا او؟

در فکر جدا شدن است. برایش تعریف کردم که چقدر برای من کار نکرده رابطه‌م وقتی دور بوده. گفتم چقدر آرام‌ترم که دوستم این‌جاست. اراده می‌کنم هست. دوری ندارد... توی این فضایی‌ست که من هستم و این هُلم می‌دهد به جلو. به جذب شدن توی این جامعه‌ای که هستم. می‌داند راست می‌گویم. دل بریدن هم برایش واقعن سخت است.

قرار بوده دختر بیاید این‌جا برای این ترم. حالا دبه درآورده که من شغلم را دوست دارم و نمی‌آیم و فلان. خلاصه که داغان.

بهم می‌گفت چطوری رابطه‌ی تو کار می‌کند؟ می‌گفت یکی از اولین چیزهایی که برای تضمین کار کردن یک رابطه لازم است این است که دو طرف از یک ملیت باشند. گفتم برو بابا اما ته حرفش را می‌فهمم. می‌دانم ما یک جاهای عمیقی با هم نمی‌رویم اما خیلی جاهای دیگر می‌رویم که من با هیچ دوست‌پسر ایرانی‌م نرفتم.

یک ترسی دارم گاهی که یک تجربه‌هایی را هیچ‌وقت با هم نخواهیم کرد. به ویژه در چیزهایی که برای من دوست‌داشتنی‌ست ضعف خواهیم داشت چون توی کشور او زندگی می‌کنیم و خواهی نخواهی من با فرهنگ او درگیر بودم و هستم اما او نه. با هم کلی تجربه‌ی اجتماعی توی فضای او می‌کنیم اما او کمتر و کمتر از فضای من می‌داند.

در عین حال سودمندی‌هایی هم دارد رابطه‌مان که فکر می‌کنم بدون داشتن او توی زندگی‌م تجربه‌شان نمی‌کردم. مثلن؟ مثلن احساس بیگانگی‌م خیلی خیلی خیلی کم شده از وقتی با هم هستیم. انگار چسب من و جامعه‌ی اطرافم است به نوعی. نه. چسب نه. کاتالیزور جذب شدنم توی اجتماع است. من هم دوست ارینتالیش او هستم و کله‌م قهوه‌ای‌ست و با من ده کلمه فارسی حرف می‌زند و احساسات به‌به من دارم جهان را می‌شناسمش، تقویت می‌شود. دو تامان زیر "ایگو"ی هم جک می‌زنیم که بسیار احساس خوشایندی‌ست.

با این‌وجود نمی‌دانم. گاهی ته دلم یک نگرانی‌ست که چی می‌شود؟ تا چقدر کار می‌کند؟ بعد هم آدم خوشبینی که هستم بهم می‌گوید که خب این برای همه هست که ممکن است بعد از یک مدتی رابطه‌شان جواب ندهد. فعلن که خیلی خوب است.

اما آدم است دیگر. مرض دارد مدام یک درامایی بتراشد از هر وضعیتی که تویش هست.

نمی‌دانم...

گمانم راهش این است که زندگی کنم و ببینم چه خواهد شد.

2011-10-10T00:56:00.000+03:30

روزمره‌ها

شب‌کار بود شب قبل. من هم سر کار بودم. صبحش توی راه برگشت تلفن زده بود که من نشنیده بودم چون که خواب بودم و تلفنم سایلنت بود. بیدار که شدم زنگ زدم، گفت الان دیگر توی راه نیستم و نمی‌آیم آن‌جا مستقیم، می‌روم خانه یک‌کمی می‌خوابم. گفت تو میای این‌جا با هم تلویزیون نگاه کنیم؟ بعد من غذا بپزم بعد بخوریم بعد برویم بیرون؟ گفتم نه. دلم غذای ایرانی می‌خواهد. من می‌پزم.

چند وقتی هست که دچار این عذابم که احساس می‌کنم از من بهتر آشپزی می‌کند و دچار خودکم‌بینی خاصی شدم. پریشب که ماهی‌ها را از توی فر درآورد و من نگاهشان کردم، دیدم که دو تا فیله ماهی را گذاشته، رویش را پر از سبزجات و سیر و فلان کرده. بعد پوره سیب‌زمینی درست کرده بود و لوبیاسبز تفت داده بود، دو سه تا گذاشته بود روی پوره سیب‌زمینی. انقدر قیافه‌ی غذاش حرفه‌ای بود که من دچار خودکم‌بینی شدم. ها. کت هم پوشیده بود. این که کت تنش بود مزید بر علت شد. سافت جز هم گذاشته بود که گوش بدهیم. بعد هم به من گفت که خیلی امشب زیبا شده‌ام و این‌جا بود که من به ناگه گفتم ای‌بابا تو بهتر از من آشپزی می‌کنی. گفت خب حالا چرا ناراحتی؟ بعد من خنده‌م گرفت چون اصلن ناراحت نبودم. تحت تاثیر بودم.

حرفم این نبود. این را می‌گفتم که می‌خواستم بگویم که من هم آشپزی بلدم. گفتم برو خانه بخواب، بعد بیا این‌جا. گفت چی می‌پزی؟ گفتم خورشت مرغ و آلو و هویج. گفت چی داره؟ گفتم مرغ و آلو و هویج.

آمد این‌جا. تقریبن آشپزی من تمام شده بود وقتی رسید. پلو مانده بود که دم کنم. باز مثل همیشه که من پلو می‌پزم هیجان‌زده ایستاد بالای سرم. خودش پلو که می‌خواهد بپزد، برنج را تقت می‌دهد، بعد آب می‌ریزد روش، بعد می‌گذارد آبش تمام شود. خیلی بی‌معنی پلو می‌پزد. بعد برای بار یک میلیاردم پرسید تفت نمی‌دهی برنج را؟ گفتم نه.

شام خوردیم. ولو شده بودیم سریال تماشا می‌کردیم. دیشب مسابقه‌ی دوی شبانه بود. پانزده‌هزار نفر دویدند. چند تا از دوست‌هامان می‌دویدند. با بدبختی به گشادی خود غلبه کردیم چون‌که به این نتیجه رسیدیم این تنها شبی‌ست که می‌توانیم بیرون برویم. رفتیم و همین‌طور که یخ می‌زدیم با جیغ ده نه هشت هفت می‌شمردیم و گروه‌های هزار و پانصد نفری شروع به دویدن می‌کردند. هر چی نگاه کردیم، دو تا از دوست‌هامان را پیدا نکردیم. نیم ساعتی نگاه کردیم. ندیدیمشان. دوتامان سرگیجه گرفته بودیم بس‌که به آدم‌هایی که می‌دویدند نگاه کرده بودیم.

گفتیم برویم توی یک باری بنشینیم. گفت میای چایی بخوریم با روم؟ گفتم میام. من چایی میوه‌ای گرفتم او چای سیاه. نشسته بودیم داشتم پیش‌بینی می‌کردیم که دوستمان کی بهمان زنگ می‌زند که من دیدم یک دست شطرنج خیلی قشنگ چوبی آن‌جاست. گفتم تو شطرنج بازی می‌کنی؟ گفت وای کو؟ بیا بازی کنیم. من آخرین بار پانزده سال پیش بازی کرده بودم. گفتم باشه. حوصله‌مان سر رفته بود. دست اول هفت دقیقه‌ای مات شدم. دست دوم بیست دقیقه‌ای طول کشید. دست سوم را داشتیم بازی می‌کردیم که دوستمان آمد. بهم گفت که اگر ادامه بدهیم به بازی من شروع به باختن خواهم کرد و تو هی همین‌طوری من را می‌بری و من ماچش کردم که به من می‌گوید باهوش چون‌که احساس نرمالویی کرده بودم.

دونده آمد و نشستیم به آبجو خوری. منتظر بودیم کار دوست‌دختر او تمام شود برویم یک بار دیگر. ساعت یازده و نیم بود که رسیدیم بار بعدی که تولد یکی بود که من نمی‌شناختم. دوستم مرا معرفی کرد و گفت فلانی را می‌شناسی؟ گفت بعله معلومه که می‌شناسم. من شاخ درآوردم که از کجا معلومه؟ پس چرا من نمی‌شناسمش؟ بعد سه تا شات داد دستمان. ما هم گفتیم به سلامتی تو و رفتیم بالا. بعد یک دوست دیگرم گفت بیا با من شات بزن من باهاش شات زدم. بعد من رفتم همه‌مان را دعوت کردم و شات زدیم و به این حالت بود که من لحظه به لحظه آدم مست‌تری شدم.

من نشسته بودم دم بار و دوستم رفته بود فوتبال دستی بازی کند و یک آقایی آمد نشست کنار من. گفت که گیتاریست است و دوازده سال پیش آمده این‌جا که یک کنسرت بدهد و از آن موقع ماندگار شده. بعد یک کمی از من پرسید که من چه می‌کنم و این‌ها، منم گفتم. بعد یک‌هو دیدم دستش را گذاشت روی زانوی من. من جابه‌جا شدم که سیگار بردارم. دوباره که نشستم دوباره دستش را گذاشت رو زانوم. بعد من گفتم تو بچه تولد را می‌شناسی؟ گفت نه. گفتم من هم نه. گفت من فلانی‌ها را می‌شناسم. من گفتم من بیساری‌ها شامل دوست‌پسرم که آن آقا قدبلنده‌ست را می‌شناسم. گفت ئه تو دوست‌پسر داری؟ گفتم بله. گفت یعنی من دعوتت کنم با هم برویم یک جای دیگر نمی‌آیی؟ گفتم که نخیر. بعد دیگر رفت. بعد دوستم آمد بعد من گفتم بریم؟ گفت بریم. بعد چهارتایی تاکسی گرفتیم. بعد حالت مغز خر مهربانی به من دست داد گفتم می‌خواهی برویم خانه‌ی تو؟ شب قبلش شیفت شب داشت، همیشه دوست دارد توی تخت خودش بخوابد فرداش. بعد رفتیم خانه‌ش. احمقانه بود. ماشینش خانه‌ی من بود. من نمی‌دانستم. من خودم را پرت کردم تو تختش. گفتم بخوابیم. گفت باشه. فرتی خوابم برد. ساعت چهار و پنج صبح بود که بیدار شدم. حالم به خورد. پنج شش باری به هم خورد. هی کون لخت می‌دویدم توی توالت و قاتی پاتی نوشیدن را لعنت می‌کردم. بعد لرز کرده بودم. می‌رفتم زیر پتو می‌چسبیدم بهش. خیلی داغ بود. آدم باید بهش می‌چسبید. بعد پشتم را می‌مالید بعد من حالت تهوع می‌گرفتم از این‌کار و می‌دویدم دوباره توی توالت. بیچوره رعشه گرفته بود از دستم. دفعه سوم آمد دنبالم توی دستشویی یک شلوار و یک پلوور بهم داد. پلوور آستین‌هاش بلند. شلوار که انقدر دراز که نمی‌توانستم راه بروم. خلاصه تا صبح همین بساط بود. ده صبح بود که من دیگر آرام شده بودم. کمی خوابم برد. بعد دلم خانه‌ی خودم را می‌خواست. گفت که من می‌روم ماشینم را می‌آورم از دم خانه‌ی تو بعد تو را می‌برم خانه. من دوباره خودم را پرت کردم توی تخت. چشمم را که باز کردم کله‌ش توی صورتم بود. یک کلاه پشمالویی سرش بود. دماغ و لپ‌هاش یخ بود. گفتم ماچم نکن ماچم نکن. یخی. باز ماچم کرد. یک کمی بغل کردیم. بعد من را آورد خانه. پلوورش هم‌چنان تنم است. دراز و بزرگ است. خوشم می‌آید. حالم بهتر است. یک کمی از پلوهای دیروز را خوردم. معده‌م آرام است. سرد است. این‌جا دوباره زمستان شده. با همین پلوور می‌خوابم. مسئله‌ای که هست این است که هر روز دلم برایش تنگ می‌شود.

2011-09-27T15:05:00.000+03:30

Bittersweet

رفته بودیم رستوران. گفته بودم؟ نه. نگفته بودم. معتقد است که غذایی که سفارش بدی برایت بیاورند خانه خوب نیست. غذای بیرون را چه بشود که حاضر باشد توی خانه بخورد. دوست دارد برود بنشیند توی رستوران همان را بخورد. این بود که ساعت نه شب رفته بودیم رستوران. همان‌جور ژولیده که از توی تخت پاشده بودم یک جین پام کرده بودم و تی‌شرت چپرو را صاف کرده بودم و تنم کرده بودم و موهام را کش بسته بودم. موبایلم را هم جا گذاشته بودم و می‌خواستم برگردم بردارم که گفت موبایل من هست دیگر. گفتم خب. خودش هم دستش را کرد توی موهای خودش و چندبار انگشت‌هاش را مثل چنگک کشید توی موهایش و مثلن مرتب شد.

رفتیم یک رستوران که اسمش هست شهر اژدها. یک غذایی دارد که عشق اوست. گوشت گوسفند را باریک باریک بریده توی سس‌های چینی چرت و پَلا خوابانده با پیاز بعد یک دستگاه می‌آورد می‌توانی رویش گوشت‌ها را سرخ کنی. با سالاد جوانه گندم و کدو و هویج و لوبیا کاغذی داغ با سس سویا و برنج پلاستیکی. همیشه باید یک نقشی در غذا پختن داشته باشد یعنی حتی ما رستوران هم برویم باید خودش غذا بپزد. یعنی همیشه باید یک نقش مثبتی در جامعه‌ی بشریت داشته باشد.

من زیاد گرسنه نبودم. او چرا. زود غذا خوردن من تمام شد و داشتم او را تماشا می‌کردم که با حوصله گوشت‌ها را سرخ می‌کرد و یه‌ذره یه‌ذره برای خودش می‌کشید توی کاسه و با پلو و سالاد قاتی می‌کرد و می‌خورد.

خیلی احساس خوبی داشتم. گاهی یک ماچی می‌کردیم هم را. خیلی وقت بود هم را ندیده بودیم. کلی غیبت عقب‌افتاده داشتیم. یعنی داشت. بعد او حرف می‌زد و حرف می‌زد که فلانی و بیساری به‌هم زدند و یکی‌شان رفته با بهمانی خوابیده. آن یکی دو نفر را بوسیده توی یک مهمانی و از این چرت و پرت‌ها. فکر کردم چقدر راحتم الان. بعد یک‌هو غصه‌م شد.

پرتقالی پوست می‌کندم

شهر در آیینه پیدا بود

دوستان من کجا هستند؟

روزهاشان پرتقالی باد.

گریه‌م گرفته بود. می‌دانم حالا و همان وقت هم می‌دانستم کمی تقصیر هورمون‌هاست. می‌دانستم ماهم دارد می‌چرخد اما گرفته بود دیگر. گفتم نمی‌دانم قبلن زندگی چطوری بود. نفهمید از چی حرف می‌زنم. گفتم همه‌چیزهای معمولی که حالا دارم و می‌دانم چقدر معمولی‌ست، اصلن توی تهران معمولی نیست. اشکم درست پشت پلکم بود. داشت چای یاسمین می‌خورد یعنی چای یاسمین سفارش داده بود. لیوانش را گذاشت دم لبم گفت بخور. خوردم. گفت دیدی؟ چای سبز داده به جای یاسمین. می‌بینی اصلن معمولی نیست. خنده‌م گرفت.

دستم را گرفت و برایم شعرهای چرت و پرت خواند.

گفت اوه ساعت ده دقیقه به ده است. باید تا ده برسیم به ویدئو تک. تا ماشین من را دواند. باد سرد خورد به سر و کله‌م. دستش را سفت گرفتم. رسیدیم آن‌جا دیدیم بیخود دویدیم تا یازده باز است.

به این نتیجه رسیدیم که همه‌ی فیلم‌های جهان را یا من دیدم یا او دیده و ما روی هم تمام فیلم‌ها را دیدیم. برد من را توی پورن‌ها. کلی مزخرف گفت. بعد یک‌هو گفت من هرگز پورن ندیدم. من شاخ درآوردم و در ضمن احساس دلسوزی شدید بهم دست داد، برگشتم نگاهش کردم گفتم هرگز؟ دیدم از خنده کبود شده بود خودش. گفتم گاو.

بالاخره یک فیلم پیدا کردیم که هیچ‌کداممان ندیدیم. اجاره کردیم و رفتیم خانه.

هنوز بهش نگفتم دوستش دارم. سلام رسولی.

2011-09-15T18:42:00.003+04:30

مثلن اگر الان قبلن بود انقدر برانگیخته و شنگول بودم. حالا اما می‌دانم که آنقدر که قبلن، از بودن با مردی که دوستش دارم، هیجان‌زده نمی‌شوم. می‌دانم که هست. می‌دانم فاصله خواستنم تا داشتنش یک تلفن است که بیا امشب.

بعد امشب لنگ این نیست که من تنها باشم، او وقت کند. کسی منتظرش نباشد. کسی منتظر من نباشد. ستاره‌ها و ابر و ماه و این‌ها همه ردیف شوند تا بالاخره ما عاشقمان را ببینیم. نه. حالا آسان است. به اشارتی.

سابق یک شب تا صبح را که با هم داشتیم، معجزه‌ای بود. حالا نیست.

نه که بد باشد. نه. اصلن. اتفاقن خیلی خوشم. همان‌قدر آدم شهوتیِ عشقی هیجانی‌ای هستم که بودم، فقط خاصیت معجزه‌ش را از دست داده دیگر. فردایی ندارد که تمام روز را خیالبافی کنم به یاد شبی که گذشته. بنویسمش که یک جایی ثبت شود که چه حال خوبی بودم. جای خیالبافی و نوشتن تلفن می‌زنم بهش و می‌آید و باز هست. شما چه می‌دانید که قبلن دو شب و سه شب پشت سر هم بودن با عاشق چه آیتی از خدا بود. به این آسانی‌ها که ممکن نبود.

حالا امکانش همیشه هست. مثلن الان برای این پیش من نیست که او می‌خواست امشب سمت چپ تخت بخوابد و من هم همین‌طور. هیچ‌کداممان حاضر نبودیم سمت راست بخوابیم پس قرار شد امشب هم را نبینیم. خیلی هم خوب. خیلی هم آلت‌پریش.

رابطه‌ی این‌طوری را نشناخته بودم. تجربه نکرده بودم که چه‌طوری می‌شود خارج از فشارهای اجتماعی و محیطی با یکی بود. تقصیر با هم نبودنمان صرفن گردن این است که نخواستیم/ میل نداشتیم/ دلمان تنهایی خواسته یا صرفن سمت چپ تخت (در ده مدل جمله این موضوع را شرح دادم و الان خیالم راحت است که شما همه شیرفهم شدید ما چه حالی داریم).

دوستش دارم. یک هفته اگر نبینمش دلم خیلی برایش تنگ می‌شود و می‌پرم بغلش و پاهام را دور کمرش می‌اندازم و هی ماچش می‌کنم اما به‌طور عادی و روزمره خیلی نرم و یواشم باهاش. هستم و هست.

آن شوری که سراغ داشتم در خودم و در رابطه‌ی عاشقانه، گم کردم. معنی این‌ها هیچ این نیست که می‌خواهم و می‌توانم ساده از نداشتنش توی زندگی‌م بگذرم. یک فاز جدیدی از زندگی دو نفره را دارم می‌شناسم. فاز گذشتن از شور و شهوت و ضرورت گریزناپذیر با هم بودن. در عین حال عادت می‌کنم به بیدار شدن باهاش. به بوس نکردنش وقتی مسواک نزدم هنوز. به این‌که موقع خواب کونمان را به هم می‌کنیم و من که فاصله می‌گیرم ازش، می‌کشدم با یک دست طرف خودش و کونم را می‌جسباند به کونش و می‌گوید حالا خوب شد و این پوزیشن تکامل‌یافته خوابیدنمان است. که هفت ساعت خواب برای او بس است و برای من هشت ساعت و از ساعت هفتم تا هشتم رادیو را روشن می‌کند که مورنینگ‌شو گوش کنیم و من خواب و بیدار به جوک‌هاش می‌خندم و به هر جوکی که نخندم رسالت این را بر دوشش احساس می‌کند که جوک را برایم انقدر تحلیل کند که بفهمم و بخندم. من هی بگویم که نه من خوابم نه. هیس. بعد بگوید نه بیداری. هار هار هور هور.

که بارها قبل از خواب بگوییم که پنجره را باز بگذاریم یا بسته و هی من بگویم باز بگذاریم و هی او بگوید ببندیم و هی بخندیم که پانصد بار این مکالمه را کردیم. که بارها بهش بگویم که توی رزومه‌‌ش به عنوان بزرگ‌ترین حسنش باید بنویسد که از شب تا صبح عین سنگ می‌خوابد. ساکت و بی‌حرکت و از این لحاظ بهترین عاشقی‌ست که توی عمرم داشته‌ام. تنها تکانش ممکن است این باشد که شب عشقش قلمبه شود و آدم را بکشد توی شکمش و گردن آدم را ببوسد و آدم را که از خواب پریده پیش‌پیش کند تا دوباره بخوابد و این‌طوری‌ست که من کم‌کم فکر می‌کنم شاید من یک جایی یک کار خوبی کردم و این‌ها همه جایزه‌ی من است. شاید.

2011-09-09T16:53:00.000+04:30

بوی آدمیزاد میاد

مثلن از دیگر مصائب زندگی که هیچ‌کس درباره‌ش به من عمیقن توضیح نداده بود، شستن ملافه‌هاست که من با چشم و گوشی بسته با سر تویش افتادم. یک موقعی به خودم آمدم، دیدم که دو روز درمیان دارم ملافه می‌شورم. بعد اگر که زندگیتان طوری شد که شب‌هایی که تنها می‌خوابید خیلی کم شد، ملافه‌شوری‌ها هم به‌طبع بیشتر می‌شود. مانده‌ام این‌هایی که با هم زندگی می‌کنند چقدر ملافه می‌شورند. ما که با هم زندگی نمی‌کنیم وضعمان این است. البته علاقه به ملافه‌ی آبی نفتی و بنفش تیره و قرمز و نارنجی هم هست دیگر. وگرنه ملافه‌ی سفید مگر انقدر لکه‌هایش را توی چشم آدم می‌کند؟ خسته و کوفته که آمدی خانه، لکه‌های ملافه‌ی سفید به آدم زل نمی‌زنند که عوضم کن. خیلی قشنگ تقوا پیشه می‌کند تا موقعی که تو حال داشته باشی تویش دقیق بشوی و لکه‌هاش را پیدا کنی.

شما شاید بخندید چون که فکر کنید وا. خب معلوم است که باید ملافه بشوری اما من اصلن چه می‌فهمیدم که ملافه‌هام کی شسته می‌شوند. بعد هم پهن کردنشان نکبت‌تر از شستنشان.

بعد آن بالا نوشتم مصائب یادم افتاد یک فیلمی بود اسمش مصائب شیرین بود که من ندیدمش هرگز. بعد الان فکر کردم چه اسم جالبی. چون‌که بعضی مصائب شیرینند در عین حال که مصائبند. (از کرامات شیخ ما این است، هندونه خورد و گفت شیرین است)

یک ساعت دیگر هم باید از خانه بروم بیرون. صدای خشک‌کن ماشین‌لباسشویی می‌آید. روی مد اشپارن‌زیت گذاشتم بشورد که اگر من بخواهم ترجمه کنم، یعنی تند‌تند ماست‌مالی‌شوری، اگر یک آدم عاقل بخواهد ترجمه کند یعنی ذخیره‌ی زمان. امیدوارم تمام بشود قبل از رفتنم که بتوانم پهنشان کنم.

همه‌چیز هست. من هم هستم. در حالت عادی سی سانتی‌متر از زمین بالاترم. فکر کنم دارم مقرب می‌شوم کم‌کم.

2011-09-02T00:13:00.001+04:30

خیلی خوشمزه فارسی حرف می‌زند. یک‌جوری که من هی دلم ضعف می‌رود.

بچه‌ها سربه‌سرمان می‌گذارند که کافی‌ست او سه جمله فارسی بگوید تا صدای ما قطع شود چون بعد از سه جمله بنده ضرورت شدید این را احساس می‌کنم که ماچش کنم بس‌که بانمک است.

مثلن "برو بابا" و یک‌سری ترکیب دیگری با "بابا" را بلد است. بعد چنان به‌جا استفاده می‌کند که من پهن می‌شوم از خنده. بیشتر از این خوشم می‌آید که من یادش ندادم. اصطلاحات فارسی‌ای که یاد گرفته سبک حرف زدن من نیست. برای همین خیلی احساس می‌کنم یک آدم دیگری با مغز فارسی دارد با من حرف می‌زند نه این‌که یکی‌ست که صرفن چهار کلمه بلد است. به آدم‌های دیگری که فارسی یاد دادم چند جمله، همه‌شان مثل خودم حرف می‌زنند و این خیلی جالب نیست.

می‌دانم وقتی دارم باهاش حرف می‌زنم در واقع دارم با علی، دوستش حرف می‌زنم چون همه را او یادش داده. به‌هرحال بامزه‌ست.

بامزه را هم بلد است. من که غش می‌کنم از دستش از خنده می‌گوید نه بابا! من بامزه نیستم. لهجه‌ی فارسی‌ش هم خوب است. فقط ه وسط کلمه را نمی‌تواند بگوید. داشتم بحران را یادش می‌دادم. (بعله این‌طور آدمی هستم که کلمه‌ی بحران باید در دایره‌ی لغات دوست‌پسرم باشد) دیدم هی می‌گوید بخران. اصلن غش خنده. مگر می‌توانست بگوید؟ می‌خواستم یادش بدهم که بگوید دچار بحران شدم/ شدی/ شد. مگر می‌توانست؟ آخر دچار بران/ بخران شد.

می‌گفتم بح می‌گفت بح (بعد بح را که می‌گفت جان می‌داد از بس روی ح زور می‌زد) می‌گفتم ران می‌گفت ران. می‌گفتم بحران می‌گفت بخران. من هم انقدر خندیدم که اشکم در‌آمد. یاد برادرم افتادم. بچه که بود توی ملاجش رفته بود که اسم جرثقیل، مُثَلَق است. برایش هجی می‌کردیم جر/ث/قیل، بعد درست می‌گفت. بعد می‌گفتم حالا بگو این چیه؟ می‌گفت مُثَلَق. ابله.

او هم حقم را می‌گذارد کف دستم البته. آرتیکل ازم می‌پرسد و من هم کلی غلط غولوط جواب می‌دهم. هی هارهار می‌خندد که چرا فکر کردی فلان‌چیز مونث است. مثل روز روشن است که مذکر است و الی آخر. ساعت‌های طولانی‌مان این‌طوری می‌گذرد.

یک فرق بزرگمان این است که من آدم تفریحات خانه‌ای هستم و او آدم تفریحات بیرونی. دو روز که نمی‌‌رویم مرکز شهر حالت دیوانگی می‌گیرد. می‌گوید خیلی وقت است نرفتیم. دارم می‌میرم و فلان و بیسار. دو روز خیلی وقت است برایش.

گاهی خیلی خوش می‌گذرد بهمان. دو بعدازظهر هم را می‌بینیم و نمی‌فهمم چطور می‌شود دو سه‌ی شب.

گاهی اما یک وحشت بزرگی دارم از این‌که چقدر می‌توانیم با هم عمیق شویم. مجموعه‌ای از مفاهیم توی ذهنم هست که باهاش هیچ‌وقت طرفش نمی‌روم. لااقل هنوز نرفتم. این می‌ترساندم.

2011-08-09T00:29:00.002+04:30

همیشه فاصله‌ای هست و من هیچ‌وقت توجیهی بهتر از اینی که حالا برای فاصله‌مان دارم، نداشتم. من منم که توی ایران بزرگ شدم و او، او اروپایی‌ست (مثلن خیر سرم دارم شهرهامان را نمی‌نویسم که بقیه‌ای که حدس نزدند این وبلاگ کیست حدس نزنند من را). بین ما گاهی یک دره هست. لابد گاهی هم فقط یک تار مو هست که باهاش بهم خیلی خوش می‌گذرد.

اوایل بهم می‌گفت فلان چیز را می‌شناسی؟ نمی‌شناختم. شاخ درمی‌آورد که نمی‌شناختم. حالا می‌پرسد فلان چیز را نمی‌شناسی؟ وقتی می‌شناسم تعجب می‌کند. عجیب است گاهی برای خودم هم که دو تا آدم با این همه تفاوت زمینه‌ی زندگی چطوری با هم خوشیم و شنگولیم و می‌گذرانیم.

می‌داند توی یک وبلاگی می‌نویسم. حرفش را زدیم. بارها دیده‌ست که ساعت‌ها با این خط راست به چپم چیز میز می‌نویسم. با تعجب به کیبرد بدون اتیکتم نگاه کرده که تو حفظی همه‌ی حروف کجاست؟ گفتم تو چی فکر می‌کنی؟ شکل آدمی هستم که دارد چرت و پرت تصادفی می‌نویسد و خندیدیم.

گاهی می‌خواهد برایم ایمیل بنویسد می‌دهد گوگل‌ترنسلیت برایم ترجمه کند که ایمیلش فارسی باشد. فارسی شکسپیری چرت و پرت می‌شود چیزهایی که می‌نویسد. آخرش همیشه می‌نویسد: "بوسه". من هم درستش نمی‌کنم که بابا جان بوس بابا جان ماچ. بوسه چیه تو هم؟

یک دوست ایرانی دارد که با او قبل از این‌که من را بشناسد فارسی یاد گرفته در حد چند جمله. اولین چیزی که به فارسی یاد گرفته "بنداز" بوده چون با هم بسکتبال بازی می‌کردند و این به فارسی یاد گرفته که بنداز. بنداز جز کلماتی‌ست که بسیار بی‌لهجه ادا می‌کند.

چند روز پیش رفتیم یک جایی که یک کنسرت ری جارلز را که مال سال نود و هفت بود روی پرده پخش می‌کردند. نشسته بودیم دوتایی حظ می‌کردیم. ری چارلز می‌خواند دو ایت تو می اسلو. (حالا آهنگه را پیدا نکردم اما این همان کنسرت است یک کمی اولش هست) بعد نرم و ملو بودیم داشتم در گوشش می‌گفتم که دو ایت تو می اسلو و او می‌گفت که ئه؟ خب باشه. این را که گفتم و خندیدیم، بهم یک چیز نامفهومی گفت. گفتم ها؟ دوباره گفت. نفهمیدم. بخش به بخش گفت: "گور بو نِت". گفتم وای آها داری می‌گی قربونت؟ گفت آره. گفتم می‌دانی یعنی چی؟ گفت یعنی چی؟ گفتم یعنی فلان. گفت آره منظور منم همونه. گوربونت بِرام. دلم ضعف کرد براش. من یادش نداده بودم. گفتم من هم قربونت بشم.

بعد فکر می‌کردم خدایا این بزرگ شده و هیچ‌کس بهش نگفته قربونت بشم. راجع‌به قربونت بشم وقتی فکر می‌کند، یک‌سری آوای غریبی است صرفن. بعد فکر می‌کند یک معنی‌ای برای من می‌دهد و بنابراین این آواها را ناشیانه تقلید می‌کند که من خوشم بیاید.

انقدر ما گاهی از هم دوریم.

دوریم و نزدیکیم و صبح که چشمم را باز می‌کنم، او اولین کسی‌ست که می‌بینم و خوابی که دیدم و هنوز یادم نرفته را برای اوست که تعریف می‌کنم. که برایش می‌گویم توی خوابم فارسی سلیس حرف می‌زده و من توی خواب شاخ درآوردم که کی یاد گرفته. بعد می‌خندد و می‌گوید فلانی جان من فارسی بلد نیستم. با آن لهجه‌ی احمقانه‌ی شیرینش. که من خودم را عادت می‌دهم که بیدار می‌شوم کنارش به فارسی نباشم. که او هم یاد می‌گیرد گاهی به فارسی باشد.

اوقاتی هم فکر می‌کنم این همه آدم. چرا من با او رسیدم این‌جا؟

بعد می‌دانم که حتی به یک عمقی رفتیم با هم. بعد هی تعجب می‌کنم و هیچ نمی‌خواهم دست از این تعجب کردنم بردارم.

بعد آن روحم که دوست دارد از همه چیز درس بگیرد هی تشویقم می‌کند که برو جلو. می‌بینی چقدر بامزه‌ست؟ سه سال پیش فکر می‌کردی اغلب اوقاتت با آدمی پر شود که به زبانی باهاش حرف می‌زنی که سه سال پیش یک کلمه‌ش را هم نمی‌دانستی؟

دارد بلال می‌خورد. لُپ‌هاش پر است. می‌بوسمش. لب‌هاش را سفت فشار می‌دهد بلال نپرد بیرون. ننر خانِ شکمو خان.

2011-08-01T03:13:00.001+04:30

یک. امروز صبح که بیدار شدیم، صبحانه خوردیم، نشسته بودیم توی آشپزخانه و او اخبارش را می‌خواند، من هم برای خودم ولگردی صبحم را می‌کردم، گفت می‌دانی چی خیلی خوب است؟ گفتم چی؟ گفت در ادامه‌ی تنبلی برویم دراز بکشیم تو برای من بقیه‌ی کتابم را بخوانی.

شب قبلش حرفش را زده بودیم از کتابی که داشت می‌خواند، یک کتاب اکشنی بود ایندیاناجونز وار (کلن آدمی‌ست که عاشق ایندیانا جونز است. یک کلاه دارد که سرش می‌گذارد و ده‌ها بار ازت می‌خواهد که تایید کنی واقعن شکل ایندیانا جونز شده باهاش. در این حد.). از این کتاب‌هایی بود که به من باشد، نمی‌خوانم هیچ‌وقت. یک‌هو ولی احساس کردم خیلی دوست دارم این‌کار را بکنیم.

ولو شدیم و من کتاب را گرفتم دستم. بلند بلند خواندن برای او از روی کتابی که توی هر سطر سه کلمه‌ش را بلد نیستم هم از آن کارهاست. یک خورده تپق زدم و سربه‌سرم گذاشت تا موتورم روشن شد. دمر خوابیده بودم و پایش را انداخته بود دور کمرم و می‌خواندم و با هم می‌ترسیدیم جایی که آدم بده‌ی ماجرا با فرو کردن پیچ‌گوشتی توی گردن، یکی از آدم خوب‌های ماجرا را می‌کشت.

چانه‌ش را گذاشته بود روی دستم و کلمه‌هایی را که نمی‌توانستم بخوانم یا می‌توانستم بخوانم و معنی‌ش را نمی‌دانستم، برایم توضیح می‌داد. ته‌ریش داشت. دستم قلقلک می‌آمد.

دو. شب قرار بود برویم پارتی هم‌خانه‌ش که سی‌دی‌ش منتشر شده و خیلی شادمان است و از این به بعد توی رادیو پخشش می‌کنند، گفت بیا این‌جا یک چیزی بخوزیم بعد با هم برویم. ماهی گذاشته بود توی فر و خم شده بود که ماهی‌ها را چک کند، دیدم موهای پشت گردنش بلند شده. گفتم موهای پشت گردنت بلند شده. گفت که می‌خواسته برود سلمانی و نرفته و از موهای پشت گردنش حرصش می‌گیرد. گفتم به من اعتماد داری که کوتاه کنم برایت که خیلی خوش‌تیپ بشوی امشب؟ خندید. گفت تا حالا مو کوتاه کردی؟ گفتم به جز الان؟ گفت آره. گفتم نه.

تا ماهی‌ها درست می‌شد، موهای پشت گردنش را کمی کوتاه کردم و بعد هم با تیغ ریش‌تراش گردنش را خط انداختم و مثل یک آرایشگر خیلی حرفه‌ای آینه را گرفتم پشتش که ببیند چقدر خوب کوتاه کردم. از ذوق داشت می‌مرد. خیلی گردنش خوشگل است. نمی‌دانم برای خودم کوتاه کردم یا برای او.

سه. یک دوست خیلی صمیمی دارد که دوست‌دخترش امریکایی‌ست و برای همین دو سال گذشته را توی نیویورک زندگی کرده است. حالا به دلایلی که بماند برگشته این‌جا. خیلی خوشحال و ذوقی است که دوست صمیمی‌ش دوباره برگشته. ایستاده بودیم توی بار شنگول و منگول. حالت سخنرانی به خودش گرفت. توی آن شلوغی شروع کرد با صدای بلند بلند گفتن که من الان خیلی خوشحالم. چون داوید این‌جاست که من خیلی دوستش دارم و رو کرد به من و گفت تو این‌جا هستی که من خیلی عاشقت شدم. دلم تالاپی ریخت. داوید زد پشتش. من احساس کردم گوش‌هام دارد می‌سوزد از بس داغ شد. گردنش را بوسیدم. تا حالا بهم نگفته بود.

چهار. خیلی وقت است که کسی را این‌جوری توی زندگیم نداشتم. که هی دلم بخواهد ببوسمش. که همه‌جاش را با همه‌جام بخواهم. نه که شهوتناک. عشقی. نه که شهوتی نباشد که اصلن مگر می‌شود نباشد؟ اما یک چیز عشقی نرم ملویی توی تنم دارد رشد می‌کند و حواسم هست که دور سرم یک ابری درست می‌شود و تمام روز لبخند می‌زنم.

2011-07-07T02:38:00.000+04:30

Happiness hit her like a bullet in the head *

حال‌گیری یعنی این‌که آمد، همان موقع که پست پایین را پابلیش کردم اسمس داد که رسیده، رفتم پیشش، دراز کشیده بودم تا برود نوشیدنی درست کند و بیاید، خوابم برد. بیدار که شدم، صبح بود رفته بود سر کار نامه گذاشته بود برایم که خوابت برد. بیدارت نکردم. ساعت گذاشته بود که بیدار شوم بروم سرِکار. بقرآن دل‌چرکینم اگر فکر کنید زیر نیم‌ساعت طول کشید که دستخطش را بخوانم بس که سرهم و خفن می‌نویسد. کلن پنج خط بود نامه‌هه سر تا ته.

بعد من رفتم کار. حالتم هم این بود که مهربون‌بازی برام درآورده بود و من ننرترین حال بشریت را داشتم تمام روز از نامه‌ش و ساکت و آرام رفتنش که بیدار نشده بودم. بعد حالا که آمده‌ام، توی راه با هم حرف زدیم و گفت بیا برویم پیش فلانی یک نوشیدنی بخوریم. نمی‌توانستم. گفت بیا خانه‌م. نمی‌توانستم. باید می‌آمدم خانه یک چیزی برمی‌داشتم می‌بردم می‌دادم جایی. قشنگ از این سر شهر به آن سر شهر. حال؟ جسد. او فردا صبح زود امتحان سخت که چهار ساعت طول می‌کشد، دارد. دلم نیامد بگویم بیدار بماند تا بروم. تازه تضمینی نبود خودم خوابم نبرد به‌فاصله‌ای که او برود مثلن آب بخورد بیاید. نیم‌ساعتی تلفنی حرف زدیم.

فردا شب هم من کارم. (من کارم مـــــن کـــارم. شیش تا دوس‌دختر دارم از همه‌شون بیزارم، یکیشونو دوست دارم یکیشونو دوست دارم. ما کار و اندیشه با هم هستیم همیشه) ساعت دوازده شب هم که کارم تمام می‌شود اگر تضمین کنم که خوابم نمی‌برد هم فایده ندارد چون شیفت شب‌کاری ماهانه‌ش درست همین فرداشب است. پس‌فردا صبح هم او خواب است، من بیکارم. بیدار که می‌شود باید دوباره برود کار. من هم شب کار می‌کنم. منطقی‌ترین زمانی که می‌بینمش، پس‌فرداست. قرار شد بعدش بیاید دنبالم. اگر رمقی ماند لابد. اوقات فراغتمان به‌طرز تخمی‌ای به‌هم نمی‌خورد.

حالا نه تنها دلتنگم که حرصم هم درآمده. الان عین جغد بیدار نشستم اما اگر او این‌جا بود لابد خوابم برده بود. عین این معتادها که چرتشان می‌برد هی. اه اه اه. نق نق نق. هاپ هاپ هاپ.

2011-07-06T02:21:00.000+04:30

چهارمین روز

چهار روز نه کم است نه زیاد. بیشتر از این‌ها شده که هم را نبینیم. نمی‌دانم چرا این‌قدر منتظرم این‌بار. انگار آخر دنیا شده مثلن.

چشم‌هاش خیلی آبی است. یک صبحی بیدار شده بودیم هنگ‌اور و قراضه بودیم وحشتناک. از این صبح‌هایی که بیدار می‌شوی انگار سرت تبر خورده بس‌که درد می‌کند. نگاهش کردم دیدم یک چشمش بازتر است یک چشمش بسته‌تر. پرسیدم پشه نیشت زده؟ گفت چرا؟ گفتم یک چشمت بازتر است یک چشمت بسته‌تر. یک‌هو خیلی ناراحت شد. دستش را گذاشت روی چشمش. گفت اه حالا از این به بعد تو همه‌ش می‌بینی‌ش. خودم هم همیشه می‌بینمش. اصلن نمی‌فهمیدم از چی جرف می‌زند.

گفته بودم که یک‌بار شیرجه زده توی دریاچه کله‌ش شکافته شده بیست تا بخیه خورده، از آن موقع به بعد ظاهرن این‌طوری شده. گفت وقتی سردرد دارم یا هنگ‌اور هستم، این‌طوری می‌شود.گفت همیشه هست اما این‌طور مواقع بیشتر دیده می‌شود.

بعد من گفتم همه‌ی آدم‌ها یک چشمشان بازتر است یک چشمشان بسته‌تر. من هم خودم را که توی آینه تماشا می‌کنم همین است. مثلن اگر آدم نرمال چشم‌هاش یک میلی‌متر با هم فرق دارد مال او دو میلی‌متر فرق دارد. اما انقدر ناراحت شد که من فهمیدم. انقدر که به من احساس گه خوردم دیدمش دست داد. کلی دلقک‌بازی درآوردم با آن سردرد که حالش جا بیاید. آخرش خنده‌ش گرفت. خنده‌ش هم که گرفت کلی ماچ‌مالی‌ش کردم.

انقدر لوس است.

لوسِ ننر.

چرا برنمی‌گردد خب؟

چهار روز شد دیگر.

2011-07-05T03:48:00.001+04:30

روز سوم

هوممم.

منتظرم.

موهاشو كوتاه كرد و رفت يا آخر با همون موها رفت؟

مى دونم فرقى نمى كنه. منتظرم.

دوستم داره؟ مى خاد فردا بشه بياد؟ داره بهش خوش مى گذره؟

دلم مى خاد گازش بگيرم. گاز محكم. مممم. با ماچش كنم. ماچ محكم.

2011-07-04T03:22:00.001+04:30

امروز روز دوم است

صبحى دامن سرخى پوشيدم و آمدم سركار. تمام راه را داشتم مبارزه مى كردم كه دامنم عورتم را هوا نكند. طوفانى ست. باد و باران و انگار نه انگار كه تابستان است. بعد از صدبار خودم را لعنت كردن و پانصدبار از خودم پرسيدن كه تاكسى بگيرم يا نه بالاخره تسليم شدم كه با قطار بيايم و آمدم.

هواى شهرش را چك مى كنم. آن جا كمى ابر است اما گرم تر است. دلم مى خواهد باهاش حرف نزنم كه دلم برايش تنگ شود. مرض دارم و اين اصلن چيز جديدى نيست. فقط اين كه مرضم را روى او اعمال مى كنم جديد است.

يك دوره ى دو ماهه من يك دوست پسرى داشتم و او يك دوست دخترى داشت. بماند كه چى شد كه رسيديم آن جا.

طبق روال متعارف آدم هايى كه با هم بودند و از هم جدا شدند و پارتنر جديد كه دارند از هم فاصله مى گيرند ما هم همين طور شديم.

كمتر حرف مى زديم. يعنى حرف مى زديم اما حرف چطورى خوبى هوا گرمه سرده فلان. يك شب خانه يك دوستى بوديم، دوست دخترش نبود. من هم به حال پنيك بودم و هيچ جايى دوست پسرم را نمى بردم.

بعد گربه ى يكى از بچه ها عين احمق ها خودش را از پنجره پرت كرد پايين.

همه گروهان بسيج شدند كه ببرندش دكتر چون دست احمقش شكسته بود و قشنگ داشت گريه مى كرد.

ما دو تا مانديم خانه. بعد يكهو بى مقدمه گفت فش چطوره؟ فش يعنى آدم شيكى پيكى مثلن. گفتم خوبه. گفت چرا نيست؟ گفتم پنيكم باهاش. خلاصه حرف زديم و زديم و زديم و ميان حرف هان معلوم شد كه فش الان ساكن خانه قبلى اوست.

بعد ديتيل هايى از خانه دوست پسر من مى دانست كه خنده دار بود. فلان تابلو، فلان سوراخ ديوار، شير حمام كه اگر كم باز مى كردى هرز مى شد. شش سال قبل توى آن خانه زندگى كرده بود.

بعدها فهميدم كه بعد از آن مكالمه ديگر نتوانستم بروم خانه ى آن دوستم. دو سه بار هم را ديديم بعدش و من هربار بهانه اى براى خانه ى او نرفتن تراشيدم و تمام شد.

من از فش جدا شدم و او از آن دخترى كه موهايش عين من بود.

پ.ن

معذرت خواهى براى فونت و نيم فاصله و بى ويرايشى. با موبايل نوشته شده.

2011-07-02T16:17:00.000+04:30

روز اول

گاهی هنوز تعجب می‌کنم که چطور شد با همیم. از در که می‌آید تو و می‌بوسدم، فکر می‌کنم یعنی ما انقدر با همیم که از در که بیاید تو من را این‌جور ببوسد؟ اوایل خودش وسط بوسیدنم می‌خندید بس که سر همین حتی توافق نداشتیم و من هم وسط خندیدنش سفت می‌بوسیدمش. لبم می‌خورد به دندانش.

یک شبی حرف زدیم و حرف زدیم و بهش گفتم هیچ قولی نمی‌دهم اما همینی که هستیم را دوست دارم. نه بیشتر می‌خواهم و نه از آن مهم‌تر کمتر. گفت او هم همینی که هستیم را دوست دارد. ساعت یک شب با دوچرخه آمد خانه‌م. فکر کنم اولین باری که از در آمد تو و بوسیدمش، همان شب بود. انگار که یعنی مثلن یک قراری بین ما که از حالا به بعد می‌بوسمت هربار از دربیایی تو.

دوست دارم وقتی می‌خوابیم پشتش به من باشد گودی میان دو تا استخوان مثلثی کتفش را ببوسم. دوست دارم اخلاق خوابیدنش مثل هیچ آدمی نیست که تا حالا دیده باشم. که خواب خوابم یک هو چنان سفت بغلم می‌کند که بیدار می‌شوم و هیچ هم برایش مهم نیست که خب بابا جان من خوابم. دلش بغل بخواهد از خودش دریغ نمی‌کند. گیرم که بنده خواب و خدمت پادشاه هفتم. سستم کرده. می‌روم توی تختش و خودم را می‌چپانم توی سینه و شکمش و دستش را برمی‌دارم و می‌اندازم دور خودم. چون دلم می‌خواهد و من خیــــــلی وقت است که این کارها را نکرده‌ام چون دلم خواسته. به خودم اجازه می‌دهم دوستش داشته باشم. به خودم اجازه می‌دهم روی دوست داشتنش رفتار کنم.

دوست دارم که تخس و سر به هواست و هرجایش را دست بکشی رد یک عالم بخیه‌ست. که هنوز که هنوز بعد از یک سال یک جای جدیدی از بدنش را پیدا می‌کنم که پر از بخیه است و یک داستانی تعریف می‌کند از این‌که شیرجه زده توی دریاچه کله‌ش خورده به یک صخره و کله‌ش شکافته شده یا سوار دوچرخه بوده توی کوه‌ها یا اسکی می‌کرده و معلق زده. هار است. بعد نگاهش که می‌کنی چنان مظلوم معمولی‌ست که اصلن فکر نمی‌کنی این همه داستان داشته باشد.

دلم برایش ضعف می‌رود وقتی آشپزی می‌کند و با لهجه‌ی ایتالیایی حرف می‌زند و دست‌هاش را تکان می‌دهد و موچ موچ می‌کند و پنج تا قابلمه روی گاز دارد و مواظب همه‌شان است و این را خرد می‌کند و آن را می‌پزد و یک چیز دیگر را سرخ می‌کند و دست آخر همه‌چیز را می‌تپاند توی فر و می‌آید من را می‌خواباند توی تخت و یک فیلمی نشانم می‌دهد و وسط ماچ و موچ می‌پرد به غذایش سر می‌زند و باز برمی‌گردد و می‌بردم سر میزی که نگو و نپرس.

دوست دارم که می‌آید خانه و کرم به‌دست می‌نشیند جلوی پاهام که لطفن لطفن لطفن پشتم را کرم‌مالی کن چون شش ساعت رفته کوه‌نوردی و شانه‌هاش جزغاله است. بعد هم کف پاهام را که همیشه یخ است می‌چسباند روی سینه‌ش و نمی‌گذارد تکان بخورم.

دوست دارم هر روز صبح که بیدار می‌شود می‌خواهد یک کار جدید بکند. پر انرژی‌ست. همه چیز برایش تکراری نیست. خوش‌بین است. دوست دارم که انرژی‌ش و علاقمندی‌هاش انقدر با همه‌ی آدم‌هایی که می‌شناختم فرق دارد. اصلن انگار زندگی را از یک جای دیگری شروع کرده. واقعن هم خب همین است.

انگار دو تا زندگی هستیم که تصادفن مماس شدیم بی هیچ بک‌گراند مشترکی. این‌که می‌دانم می‌‌فهمد چه می‌گویم علی‌رغم بی‌ربطی‌مان خیلی خوب است. خیلی حرف می‌زنیم. یکی از آدم‌هایی‌ست که واقعن زیاد با هم حرف داریم. بعد گاهی همین‌جور که می‌بوسمش حرف می‌زند یا حرف می‌زنم. بارها شده که یکی‌مان هی بخواهد حرف بزند و آن یکی بخواهد ببوسد. بعد هیچ کداممان از خواسته‌مان کوتاه نیامدیم. او بوسیده من حرف زدم، من بوسیدم او حرف زده. بعد یک لحظه‌ای هست که آنی که حرف می‌زند بالاخره وا می‌دهد. حرف زدنش را قطع می‌کند. به به.

سفر است. چهار روز نیست. امروز روز اول است.

2011-05-14T02:13:00.000+04:30

I was here

عملن هم را نمی‌بینیم. من دانشگاهم او کار است. من کارم او خانه است. من خانه‌ام او دانشگاه است. در هفته‌ی گذشته یک شب هم را دیدیم. آن هم من عین معتادها وسط فیلمی که داشتیم تماشا می‌کردیم هی خوابم می‌برد، هی بیدار می‌شدم می‌گفتم نه من بیدارم. من بیـــدارم.

روال زندگی تند است. هفته‌ها روی هم لیز می‌خورند . آخر هفته‌ها در اول هفته‌ها فید می‌شوند. تمام مدت دارم می‌دوم.

نمی‌دانم کجاییم با هم. الان که حال دارم درباره‌ی این‌که کجاییم حرف بزنم، نیست. آن موقع که به زحمت می‌توانم چشم‌هام را باز نگه دارم، دوست دارد درباره‌ش حرف بزند. زمان‌هامان به هیچ عنوان سینک نمی‌شود. من تسلیم شدم که نمی‌شود دیگر. ما همینیم.

احساس می‌کنم شورمان هدر می‌رود. کاری نمی‌توانم برایش بکنم.

جز این که کاری برای این بخش زندگانی نکرده‌ام و احساس کاستی دارم، حالم خوب است. خیلی مفیدم. خیلی درس می‌خوانم. خیلی کار می‌کنم. خیلی از بهار لذت می‌برم. هیچ‌وقت انقدر خودم را قدرشناس بهار احساس نکرده بودم. شاید هم حالم بهتر است چون بعد از مدت‌ها به خودم اجازه دادم کمی ولخرجی کنم و نیشم باز شده.

به‌خدا قسم که باید کتاب نوشت که چقدر ولخرجی در روحیه‌ی انسان اثر مثبت دارد. لامصب راه می‌روی توی خیابان و زرت زرت می‌روی توی این مغازه و آن مغازه و خرید می‌کنی و با دست پرِ پاکت‌های هیجانی می‌آیی خانه، به‌طوری که با کون باید در را باز کنی، خودبه‌خود حالت خوب می‌شود.

هی می‌روی سر کمدت می‌بینی لباس‌های خوشگل توی صف هستند که لیبل‌هاشان کنده شود و پوشیده شوند. بعد برایشان سخنرانی می‌کنی که عزیزانم همه‌ی شما رو می‌پوشم. من هم توانم محدوده. نمی‌تونم همه‌تونو با هم بپوشم دیگه. صبر داشته باشین عزیزانم.

عصری که رسیدم خانه، داشت می‌رفت جلسه‌ی اَنِستونِ نمی‌دونم‌چی‌چی، کت و شلوار پوشیده، کراوات زده، خوشبو، موهای تازه کوتاه‌شده، دم ماشینش دستگیرش کردم. من چی؟ دم‌پایی لا انگشتی، دامن عدس‌پلویی، تاپ نخی شل و ول نرمالو. موهای بادمالی شده‌ی ژولی‌پولی، دست انداخت کمرم که بیا باهام. پام را آوردم بالا که با این آخه؟ (اشاره به لخ‌لخِ دمپایی) گفت کُدافز. گفتم چوس.

پ.ن

عنوان کنده‌کاری شده با کلید روی میز مدرسه است.

2011-05-06T16:38:00.000+04:30

صادقانه‌ها- یک

همین‌طور که نشسته بغل دستم و با هم داریم فیلم تماشا می‌کنیم، دلم برایش تنگ می‌شود. یک چیزی خراب است. دلتنگی این نیست. دلتنگی از فراق است. می‌دانم. اما همین‌طور که نشسته کنارم دلم برایش تنگ می‌شود. دلم می‌خواهد سرم را ببرم بیخ بناگوشش. نمی‌برم.

مقاومت می‌کنم. خیلی مقاومت می‌کنم. می‌ترسم دل بدهم به روضه. دوست داشتن اتفاقن آسان می‌آید سراغم. مقاومتم این‌طوری‌ست که می‌گویم نه دوستِ خاصی ندارمش. انگار مثلن دوستِ خاص داشتن داریم. دوست داشتن دوست داشتن است دیگر. وقتی نشسته بغلت و دلت برایش تنگ می‌شود، دوستش داری دیگر.

می‌ترسم یکی را که دوست دارم. می‌خواهم با آخرین سرعت ممکن از دوست‌داشتن آدم‌ها فرار کنم. چند بار که تکرار کردم رفتارم را تازه دوزاری‌م افتاد که چه غلطی دارم می‌کنم. یعنی یک صبحی بیدار شده بودم و او خواب بود هنوز. پرده‌های ضخیم سورمه‌ای اتاقش را کشیده بود بس که دوست دارد تاریک باشد وقتی بیدار می‌شود. بعد یک نوری با ته‌مایه‌ی آبی افتاده بود روی صورتش و من همین‌طور دستم را گذاشته بودم زیر سرم نیم‌خیز شده بودم و داشتم تماشاش می‌کردم. آن‌جا بود که یک‌هو فکر کردم خب دوستش دارم وقتی دوست دارم تماشاش کنم وقتی خواب است. طبعن بلافاصله پشتم را کردم بهش و چشم‌هام را محکم بستم و دیگر تماشاش نکردم. اما دوست داشتنِ آن‌جا هست. من می‌دانم هست. نه که حالا که دارم می‌نویسم و اعتراف می‌کنم به رفتاری که انجام می‌دهم، تغییری در رویه‌ی برخوردم ایجاد کردم اما فقط حواسم هست که دوستش دارم. باز هم توی موقعیت‌های این‌چنینی پشتم را می‌کنم اما می‌دانم.

با شدت خانمان‌سوزی انکار نمی‌کنم که چیزی بینمان هست. می‌دانم وقتی بهم می‌گوید دوستم دارد، چیزی‌ست که می‌خواهم بشنوم. کُندم توی واکنش نشان دادن اما از حالت نباتی که هیچ حرفی نمی‌زند و هیچ‌کاری نمی‌کند هم خارج شدم تا حدی. اقلن می‌دانم که دوستش دارم و این چیزی که قلقلکم می‌دهد، دوست داشتن است که چه من بخواهم چه نخواهم آمده سراغم.

دوست دارم یک‌جا سرم را بکنم زیر برف. می‌ترسم. مثل سگ.

2011-04-21T02:56:00.001+04:30

تا اطلاع ثانوی هوا مه‌آلود است و جاده لغزنده نیست

گمانم از مردهایی‌ست که من را گرفتار می‌کند. گرفتار یعنی که هیـــچ تلاشی نمی‌کنم خودم را از وجودش نجات بدهم. تا جایی که خودم را می‌شناسم، به گونه‌ای از مردهایی که برایم جذابند اما کنارشان احساس امنیت نمی‌کنم، که می‌رسم، تقلا می‌کنم که خودم را از دستشان نجات بدهم و نجات داده‌م تا به حال همیشه. با او اما نه. می‌خواهم همان‌جا توی لانه‌ی نرمش بمانم. بهم نمی‌گوید بمان اما تمام جهان هستی را مهیا می‌کند که آدم بماند. خیلی نرم. خیلی ظریف. خیلی باهوش.

بنده هم که پرونده‌ی قطوری در بی‌صراحتی دارم. می‌گذارد همین‌طور بی‌صراحت بمانم. فشارم نمی‌دهد. مدام از من جواب نمی‌خواهد. یک اعتماد غریبی بهم دارد که خودم هم به خودم ندارم. نمی‌دانم چرا او دارد.

یاد عشق ازلی زندگانی می‌اندازتم از این لحاظ.

زانوهام سست می‌شود. مدام برمی‌گردم بهش. سرم را می‌گذارم روی سینه‌ش. او هم همان‌جاست. همیشه همان‌جاست بی که بودنش را توی چشم آدم فرو کند. می‌داند برمی‌گردم. گاهی فکر می‌کنم چه کار داریم می‌کنیم؟ حرف نمی‌زنم اما. به‌جاش بناگوشش را می‌بوسم. طولانی می‌بوسم. این بناگوش را باید براش غزل گفت. بماند. حرفم چیز دیگری بود. می‌گفتم خیلی مه‌آلودیم. من عاشق زندگی مه‌آلودم. همه چیز در بی‌قطعیتی شناور است. هیچ شمشیری بالای سرم آویخته نیست. اگر هست من نمی‌بینمش بس که مه‌آلود است.

پرشورترین روزهای آشنایی‌م با هر کسی روزهایی‌ست که به مه‌آلودی می‌گذرد. نمی‌خواهم تمام شود.

2011-04-14T02:52:00.000+04:30

مممم

همیشه قبل از دوش گرفتن یادش می‌افتد که ئه! ساعتم را درنیاوردم. برای همین است که بارها ساعتش را جلوی آینه‌ی حمام دستگیر می‌کنی که همان‌طور برای خودش دراز کشیده و حمام لامپ هالوژن بالای آینه می‌گیرد.

ساعتش یک ساعتی‌ست که به‌خدا اگر بپرسید چه برندی؟ نمی‌دانم. یک صفحه‌ی گرد کلاسیک دارد و بندش چرم قهوه‌ای‌ست که حدس می‌زنم اقلن یک سالی دستش بوده چون چرم فرم دستش را گرفته. چرمش خوشرنگ است و قهوه‌ای‌ش کمی به سرخی تاریک می‌زند. اما کاری به این ندارم.

همه‌چیز از آن‌جا شروع شد که یک‌بار رفته بودم مسواک کنم، دیدم بویش می‌آید. از خانه قبل از من بیرون رفته بود. نمی‌ٰفهمیدم چرا بویش پیچیده. چشمم خورد به ساعتش. چرمش را بو کردم. امان از این چرم. امان از این بو.

انگار بناگوشش را گذاشته باشد لای بند ساعت.

از آن به بعد این عادت بی معنی را پیدا کردم که تا ساعتش را می‌بینم، فوری برش می‌دارم بوش می‌کنم. خوبی بند چرمی همین است دیگر. من اقلن ده سال هست که ساعت بند چرمی نداشتم. باید برای همین خاصیتش هم که شده برای خودم یکی ابتیاع کنم.

هربار که ساعتش را برمی‌دارم بو می‌کنم، می‌ترسم یکی ناغافل سر برسد و مچ من را بگیرد که دارم ساعت بو می‌کنم. خب چی فکر می‌کنند درباره‌ی آدمی که ساعت را بو می‌کند؟ خیلی بد است. ترکم نمی‌شود اما.

پریشب دوباره رفتم دیدم جلوی آینه است. همین‌طوری که مسواک می‌کردم هی به خودم می‌گفتم برش نمی‌داری. تو برش نمی‌داری بوش کنی. تا آخر مسواک دوام آوردم. خم که شدم دهنم را بشورم، به خودم کلک رشتی زده و دماغم را بردم روی ساعت. بعد هم دیدم راضی نمی‌شوم، برش داشتم و مفصلن بو کردم و گذاشتم سر جاش. بوی توی بندش را دوست دارم. خیلی دوست دارم. به شما بگویند اشانتیون بناگوش آدمی که دوست دارید ببوسید، پشت بند ساعتی پنهان شده، شما هیچ باری که بتوانید بویش کنید را از خودتان دریغ می‌کنید؟

نه. من نمی‌توانم. فقط کماکان امیدوارم کسی (شامل خودش) مچم را حین ارتکاب این کار نگیرد.

2011-04-06T22:45:00.000+04:30

انقباض

گفت می‌دانی که وقتی می‌خوابی دست‌هات مشت می‌کنی؟ گفتم واقعن؟ گفت واقعن. گفت اتفاقن خیلی هم سفت مشت می‌کنی. همه‌ش فکر می‌کنم بیداری. بعد می‌بینم خوابی.

نمی‌دانم دلش سوخته بود یا به‌نظرش آمده بود کار غم‌انگیزی می‌کنم یا چی که بغلم کرد سفت. گفت انقدر سفت. فشارم داد.

خنده‌م گرفت. گفتم خب حالا.

گفت خب چرا مشت می‌کنی؟ گفتم چه می‌دانم. گفت نه باید بدانی. برای چی مشت می‌کنی؟ به چی فکر می‌کنی؟ گفتم نمی‌دانم. بعد یک حرف چرت و پرتی را پیش کشیدم، ولم کرد.

می‌دانم. تازگی حواس خودم هم جمع شده که دست‌هام را مشت می‌کنم.

وقتی دارد خوابم می‌برد می‌بینم کلافه و منقبضم و متوجه دست‌هام می‌شوم. مشتم را باز می‌کنم. دوباره سعی می‌کنم بخوابم. دوباره می‌بینم حواسم نبوده دستم را مشت کردم. دوباره باز می‌کنم مشتم را. انقدر تکرار می‌کنم این‌کار را تا خوابم ببرد.

دستم را توی جیبم هم که می‌گذارم موقع قدم زدن همین است. صد بار مشتم را توی جیبم باز می‌کنم. باز به خودم می‌آیم می‌بینم مشت کردم.

این کارِ آدم باید یک توجیهی، دلیلی، چیزی داشته باشد. مطمئنم قبلن نمی‌کردم این کار را. چون انقدر عادت بدی‌ست که اگر می‌کردم حتمن متوجه می‌شدم.

هیچ متوجه این مفهوم انقباض و انبساط نبودم قبلن. بهترین چیزی که توی این حوزه بلدم "انبساط خاطر" است. انبساط ظاهرن کلن چیز خوبی‌ست. باید کسب کنم مجددن.

2011-04-02T03:03:00.000+04:30

فراز مواجهه با کفش زنانه

بعد از جریان کفش‌ها که من دچار حملات گسترده‌ی پنیک شدم، برای یکی از هم‌خانه‌هاش تعریف کردم که چه آدم متوهمی شدم با دیدن کفش‌ها. او هم طبعن برای دوست‌پسرش تعریف کرد و حالا شده سوژه‌ی سربه‌سر من گذاشتن.

فقط خودش هنوز نمی‌داند. برایم خیلی چیز شرم‌آوری‌ست که بخواهم تعریفش کنم. شاید یک روزی بعدها برایش گفتم. حالا اما نه.

در عوض الان توی خانه‌شان، هر کسی کفشش را درمی‌آورد، یک اشاره‌ای به من می‌کنند که ببین! فلانی دارد کفش‌هاش را درمی‌آورد اما این معنی‌ش این نیست که "او" باهاشان شبی را گذرانده.

من هم که می‌خواهم بمیرم از بس جلوی "او" هم شوخی‌ش را می‌کنند و می‌ترسم آخر سر بفهمد. "او" هم خوشبختانه فعلن شوخی را نمی‌گیرد و من هم "او" که حواسش نیست هی چشم و ابرو می‌آیم که بس کنید. نامردها هم تازه خوششان آمده، بس نمی‌کنند.

حتی تا این‌جا رفتند که دوست‌پسر دوستم رفته کفش‌هاش را جلوی اتاق "او" درآورده، به من اشاره می‌کند که متاسفم که این را باید بگویم بهت اما نه تنها با زن‌ها می‌خوابد که با مردها هم می‌خوابد. آن هم مدرک. به کفش‌های خودش اشاره می‌کند. بعد هم درآمده که ناراحت نشو اما اغلب این‌طوری‌ست که یک شب با یک زنی باشد فرداش باید با یک مردی باشد که تعادل برقرار شود.

"او" هم که رسمن در علفزار سیر می‌کند. هیچ نمی‌فهمد جریان کفش‌ها چیست؟ چرا همه می‌روند کفش‌هاشان را جلوی در اتاقش درمی‌آورند؟ چرا بعد از این کارشان به من اشاره می‌کنند؟ چرا من صورتم را می‌گیرم توی دستم و می‌خندم.

فکر می‌کنم خوشش آمده خیال کرده خل‌بازی جدید است. کم مانده خودش هم برود کفش‌هاش را جلوی در اتاقش بچیند. (که البته طبق داده‌های مسئله، تحلیل وجود کفش‌های خودش جلوی در اتاقش احتمالن -گلاب به رویتان- جق است که من اصلن باهاش مشکلی ندارم. هارهار.)

اما گذشته از بخش شوخی‌ش، گمانم اتفاق جالبی بود. جوری بود که برایم یک‌ذره روشن شد که چه می‌خواهم. نمی‌دانم این را خواندم یا فیلم بود یا وبلاگ بود یا چی. نوشته بود یا گفته بود یا شنیده بودم که وقتی بین دو تا انتخاب قرار داری که نمی‌توانی یکیشان را انتخاب کنی، سکه بیانداز. شیر شد فلان می‌کنی، خط شد بهمان می‌کنی. سکه به تو نمی‌گوید که تو چه‌کار کنی، اما آن لحظه‌ای که سکه را انداخته‌ای و دارد چرخ می‌خورد یک‌هو با خودت فکر می‌کنی کاش شیر بیاید یا کاش خط بیاید. آن کاشی که توی دلت می‌گویی قبل از دیدن این‌که سکه‌ت چی می‌آید، انتخابت است. انتخابی که در یک سطح ناخودآگاه ذهنت هست اما شاید نمی‌خواهی بهش اعتراف کنی. گاهی آدم باید در موقعیت‌های سکه پرت کردن خودش را قرار بدهد. بعد زندگی به قبل و بعد از آن سکه انداختن تقسیم می‌شود. آدم می‌فهمد. ماجرای کفش‌ها فراز این‌چنینی بود به نظرم. ما در این رابطه اسم این مرحله را "فراز مواجهه با کفش زنانه" می‌گذاریم. زندگی و دوستی خود را با "او" به قبل و بعد از کفش زنانه تقسیم می‌کنیم. بعله. این‌طور.

2011-03-28T00:44:00.000+04:30

زازازو؟

با هوس خاطره‌ی دیشبم باهاش بیدار شده بودم صبحی. شب رفته بود فوتبال ببیند، آبجو بخورد. می‌دانستم دیروقت برمی‌گردد اما حتمن خانه‌ست حالا. آمدم بروم توی اتاقش، دستم را که گذاشتم روی دستگیره‌ی در، دیدم یک جفت کفش زنانه جلوی درش است. خوابالو و مردد ایستاده بودم دم اتاقش. می‌خواستم بروم بخزم زیر پتوش، دلم خواسته بود مشامم پر شود ازش. دلم خواسته بود بیدار شود ببیند خودم را جا کردم آن‌جا.

کفش را دیدم. دستم همان‌طوری مردد ماند روی دسته‌ی در. آهسته دستم را کشیدم و همین‌طوری تصور می‌کردم که چه بد بود اگر می‌رفتم تو و می‌دیدم زنی هم‌بسترش است. با حال خراب رفتم توی حمام.

هزاران حالتی که می‌شد باهاش آن کفش جلوی در اتاقش را توجیه کرد، برای خودم تصور کردم جز این‌که این کفش‌ها، کفش‌های همسایه‌ای کسی‌ست و تصادفی جلوی در اتاقش است.

حالم خراب شد. زیر دوش ایستاده بودم و از خودم و زمین و زمان و همه چیز دلخور بودم. هی یادم می‌آمد دیشبش چه گذشته بود بینمان. هی که یادم می‌افتاد حالم خراب‌تر می‌شد.

هی سعی می‌کردم حدس بزنم که کیست که حالا جای من خوابیده آن‌جا. بعد هی فکر می‌کردم آخر اصلن این آدم این‌جور نبود. خیلی سرراست بود. همین دیشب دستش لای موهایم بود و چشم‌هایم هی بسته می‌شد موقع حرف زدنش بس که خوشایندم بود و برایم تعریف کرده بود که کسی جدی نیست دور و برش. یکی بوده اما کسی نبوده و همین خیالم را راحت کرده بود که برایش بگویم من هم کسی را نمی‌بینم.پس این کفش‌ها چیست؟

قدیم تاریخچه‌ی مختصری با هم داشتیم که با ماجراهای پر تنشی قطع شده بود. بعد از آن‌که تمام داستان‌ها تمام شده بود و طوفان میانمان خوابیده بود، احساس کردم که دلم می‌خواهدش دوباره اما آن‌قدر دوتامان خودمان را سفت گرفته بودیم بعد از جنگ جهانی اول که هیچ‌وقت نشده بود.

یک لحظه‌ای هم بود که واقعن فکر کردم تمام شده. بین ما هرگز دوباره چیزی اتفاق نمی‌افتد. افتاد.

آن شبِ قبل از دیدنِ کفش‌ها اما بی‌مقدمه بوسیدم و من در کمال تعجب که پس لامصب چرا تا حالا نمی‌گفتی؟ خب مُردم. بوسیدمش. همان‌جور که مست‌تر می‌شدیم و میان یک عالم آدم خوشحالِ سر-خوشِ سر-گرم بودیم، دیدم که کم‌کم شمع روشن کرد. چراغ‌ها را یکی‌یکی کم کرد و بعد هم آمد ایستاد روبرویم و مرا بوسید.

بعد هم دستم را گرفت که بیا و رفتم و رفتیم. سنت حسنه‌ی ناگهان از میان مهمانی ناپدید شدن...

خیلی شب خوبی بود. خیلی خواستنی بود. یک چیزی گاهی می‌رود توی وجود آدم. انگار که احساسات آدم رقیق باشد هی همه‌چیز را چند برابر حس کنی. آن‌جور بود. دو سه ساعتی خوابم نبرد کنارش. بس‌که فکر می‌کردم دیگر با هم نخواهیم بود و عجیب بود که حالا آن‌جور نرمالو خوابیده بود کنارم.

زیر دوش به این‌ها فکر کردم و فکر می‌کردم یعنی چقدر ممکن است من یک چیزی را اشتباه بفهمم؟ یعنی هیچ‌کدام این‌ها آن‌جوری نبود که من فکر کردم؟ انقدر که فردا شبش یکی دیگر آن‌جا باشد؟ با حال گرفته و اشتهای کور نشسته بودم توی آشپزخانه که بیدار شود. ظهر شده بود تقریبن. خوابالو با رد بالش روی صورت آمد نشست توی آشپزخانه. تنها نبودم. همین‌جور با همه حرف می‌زد. با من شوخی می‌کرد. قهوه درست می‌کرد. فکر این‌که الان دخترکی که باهاش بوده لابد رفته دوش بگیرد یا هنوز توی رختخواب است، عصبانی‌م می‌کرد. نمی‌توانستم مثل آدمیزاد یک کلمه جوابش را بدهم. او هم هپروت لابد که من تا کجاها رفته‌ام.

با خنده در آمد که دو شب پشت سر هم مثل وحشی‌ها مهمانی کردن خیلی زیاد است! پیر شدیم. من فکر می‌کردم که ئه ئه ئه! چه پرروی بی‌ادبی‌ست. من همین‌جا نشستم ها! چقدر آدم می‌تواند بی ادب باشد؟

آمد نمی‌دانم چی به من نشان بدهد. گفتم خیلی بوی الکل می‌دهی. حالا دلم می‌خواست سرم را ببرم توی گردنش تا وقتی که می‌شود بیرون نیاورم ها. همین من صبحش غش می‌کردم که بروم زیر پتوش که همین بو را بشنوم ها. گفت اوه ببخشید. واقعن؟ گفتم واقعن. رفت عقب.

بعد آمد نشست. روزنامه‌ش را گذاشت جلوش. قهوه‌ش را. همه چیز برای یک نفر.

در این لحظه بود که برای اولین بار بعد از دیدن کفش‌ها فکر کردم که اوه! خب این کفش‌ها می‌تواند مربوط به هیچ زنی که با او درگیر است، نباشد. اوه. هیچ‌کس باهاش نیست. اوه. صبح بیخود نرفتم تو. اوه. از صبح بیخود تمام روز را زهرمار خودم کرده‌ام.

اولین حالی که بهم دست داد بعد از فهمیدن این‌که آدم متوهمی بوده‌ام در تمام صبح، احساس سرخوشانه‌ی گرسنگی بود.

گمانم خوشم می‌آید ازش. گمانم وقتی بلدم انقدر دراما کویین بشوم برای یک جفت کفش همسایه، خوشم می‌آید ازش.